EnglishGreek

0
Your cart is empty. Go to Shop

EnglishGreek

0
Your cart is empty. Go to Shop

Ποια μπάλα και ποια Γιουροβίζιον; Αύριο έχει Μπακς!

Την ίδια ώρα που η μισή Ελλάδα θα καρδιοχτυπάει για τον τελικό του ποδοσφαιρικού Κυπέλλου και η άλλη μισή για τη Γιουροβίζιον, ημείς οι Λακεδαιμόνιοι (για την ακρίβεια, Κρήτες) θα συντονιστούμε στην απ’ ευθείας σύνδεση με το Μιλγουόκι.

Τα περυσινά πλέι-οφ τα έβλεπα στα μπαρ και στις φεγγαρόλουστες αμμουδιές της Λήμνου, τα φετινά με βρίσκουν σε πυρετό εργασίας, αλλά και αγωνίας. Η μισή μου καρδιά υποστηρίζει ολόψυχα τους Μπακς και οραματίζεται να δει τον Γιάννη πρωταθλητή (όπως και τον τραυματία Θανάση), η άλλη μισή ελπίζει να τον δει ντυμένους στα μπλε στη Βικτόρια.

Δυστυχώς, τα δύο όνειρα δεν μπορούν να συμβαδίσουν. Ας όψεται η πανδημία, αλλά και η FIBA που ανέσυρε από το συρτάρι τα Προολυμπιακά τουρνουά για να προκαλέσει ασφυξία στο ήδη μπουκωμένο καλεντάρι.

Θα γελάσουμε πάρα πολύ, όταν (και εάν) η Σερβία παραταχθεί στο δικό της Προολυμπιακό χωρίς Γιόκιτς, Μπογκντάνοβιτς, Μπιέλιτσα λόγω ΝΒΑ. Τουλάχιστον αυτή φρόντισε να διοργανώσει το τουρνουά στο Βελιγράδι και ως εκ τούτου θα έχει πιο βατούς αντιπάλους.  

Αρκετά, όμως, με το μισό-μισό και με τις Εθνικές ομάδες. Αυτές θα ανέβουν στη σκηνή τον Ιούνιο. Τώρα έχουμε (σχεδόν Ιούνιο, αλλά μέχρι τότε) Μάιο. Και πλέι-οφ ΝΒΑ. Τώρα που ξεμπερδέψαμε με την κωμωδία του Play-In Tournament, το γλέντι είναι έτοιμο να ξεκινήσει.

Είμαι βέβαιος ότι ο Γιάννης ξύπνησε σήμερα εκνευρισμένος. Πώς είναι δυνατόν, ο δις MVP και Αμυντικός της Χρονιάς να μένει έξω από τις τελικές λίστες των δύο κατηγοριών; «Ας κερδίσει και κανένας άλλος», να πώς. Ειδικά όταν μιλάμε για τον τίτλο του MVP.

Ελάχιστοι προπονητές θα επέλεγαν να χτίσουν την ομάδα τους γύρω π.χ. από τον Τζόελ Εμπίιντ, εάν η εναλλακτική επιλογή ήταν ο Γιάννης. Ή από κάποιον που γίνεται μπαλαντέρ στις «αλλαγές χάντμπολ» όταν απαιτείται καλή άμυνα, όπως ο Γιόκιτς.

Δεν ξέρω σε ποιον πλανήτη ο Μπεν Σίμονς είναι ανώτερος αμυντικός από τον Γιάννη. Ακόμα και η περίπτωση Γκομπέρ σηκώνει φιλοσοφική συζήτηση: «αμυντικός» σημαίνει αυτός που σκεπάζει τα καλάθια με τάπες με βεληνεκές 2-3 μέτρα πέριξ του καλαθιού (όπως ο Ταβάρες στην Euroleague) ή εκείνος που έχει την ικανότητα να μαρκάρει αποτελεσματικά πέντε θέσεις;

Μιλάμε για δύο εντελώς διαφορετικά «επαγγέλματα», ενώ υπάρχει και τρίτο παρεμφερές: εκείνου που δεν πολυσκοτίζεται για την προσωπική άμυνα, αλλά ξέρει να διαβάζει τις φάσεις και να κλέβει τις μπάλες στους διαδρόμους της πάσας.

Ο Κόμπι Μπράιαντ δεν μπορούσε (και δεν ενδιαφερόταν) να μαρκάρει κανέναν, αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να κερδίσει διακρίσεις για την αμυντική επίδοση. Το αντίστοιχο παράδειγμα στην Ελλάδα θα ήταν ο Παπαλουκάς.

Από την άλλη, ο τίτλος του MVP δεν έχει κανένα απολύτως νόημα εφ’ όσον αναφέρεται στην κανονική περίοδο. Οι πολύτιμοι αναδεικνύονται όχι τον Δεκέμβριο και τον Μάρτιο, αλλά στα πλέι-οφ.

Ο Γιάννης θα αντάλλασσε ευχαρίστως τα δύο έπαθλά του με αυτό (των τελικών) που κατέκτησε ο Καουάι Λέναρντ το 2019 ή ο Άντρε Ιγκουοντάλα το 2015 ή ο Πολ Πιρς το 2008. Και ας μην αξιώθηκαν ποτέ αυτοί  να αναδειχθούν MVP της Λίγκας. Η πρωτιά των Μπακς στην κανονική περίοδο της τελευταίας διετίας αποτελεί, και αυτή, ένα πουκάμισο αδειανό.

Προσωπικά, δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι οι Μπακς θα εμφανιστούν πέρυσι ανώτεροι από τη βερσιόν του 2020 (που έχασε το πολύτιμο πλεονέκτημα έδρας λόγω κορονοϊού), ίσως και του 2019 (που αποκλείστηκε in extremis από τους Ράπτορς).

Η πρόβλεψή μου έχει να κάνει όχι τόσο με τα αγωνιστικά μεγέθη, όσο με τον τρόπο που διαχειρίστηκαν τη σεζόν. Άφησαν κατά μέρος το κυνήγι των αριθμών και των ρεκόρ, ξεκούρασαν τους αναντικατάστατους παίκτες σε κάθε ευκαιρία και φρόντισαν ώστε να μπουν στα πλέι-οφ με γεμάτες μπαταρίες.

Ωστόσο, τα εμπόδια είναι φέτος υψηλότερα. Το Μαϊάμι, χωρίς τον σακατεμένο Ολαντίπο, δεν είναι πολύ διαφορετικό από την ομάδα που απέκλεισε πέρυσι τους Μπακς και έφτασε ως τους τελικούς του ΝΒΑ. Οι Νετς μπορεί εκ των πραγμάτων να παίζουν ασυνάρτητο μπάσκετ, αλλά ποντάρουν σε μεγάλες προσωπικότητες με πλούσια εμπειρία πρωταθλητισμού.

Και αυτοί είναι μόνο οι δύο πρώτοι γύροι. Εκείνοι που –για να μη ξεχνιόμαστε- μπορεί από σπόντα να στείλουν τον Γιάννη στο …Προολυμπιακό. Απογοητευμένο αλλά σχετικά ξεκούραστο και πεισμωμένο.

Σόρι, εκτροχιάστηκα πάλι. Δεν φταίω, έτσι με έφτιαξαν. Τι λέγαμε; Α, για το ΝΒΑ. Για τους Μπακς, οι οποίοι ξεκίνησαν τη σεζόν φορώντας τη διαμαντόπετρα που τους έφεραν οι άνεμοι πριν από 8 χρόνια και προσπάθησαν, με τα ψιλά που περίσσευαν, να ενισχύσουν την υπόλοιπη ομάδα.

Ανήκω στους, υποθέτω ελάχιστους, που χαλάστηκαν με τη «μεταγραφή» του Μπογκντάνοβιτς και τη θεωρούσαν εξαρχής λανθασμένη.

Ο Ντόντε ΝτιΒιντσέντζο έχει λιγότερο ταλέντο από τον Σέρβο, αλλά είναι πιο δυνατός, πιο νέος, λιγότερο εύθρατστος, περισσότερο «παίκτης Μπακς» και –ελπίζω- περισσότερο «παίκτης πλέι-οφ», ιδίως όταν πλαισιώνεται από τέσσερις σκόρερς.

Ο Μπογκντάνοβιτς μπορεί να σήκωσε ευρωπαϊκό τρόπαιο με τη Φενέρ σε ρόλο ηγέτη, αλλά δεν έχει παίξει ούτε μισό ματς στην post-season του ΝΒΑ. Υποψιάζομαι, χωρίς να είμαι σίγουρος, ότι οι Μπακς του 2021 χρειάζονται περισσότερο τον αλτρουισμό και την ενέργεια του 24χρονου ΝτιΒιντσέντζο, παρά το «εγώ» και το σκοράρισμα του Σέρβου.

Υπάρχει όμως και μία άλλη παράμετρος στην ίδια συζήτηση: ο Ντι Τζέι Ουίλσον, που θα δινόταν στο Σακραμέντο ως μέρος των ανταλλαγμάτων για τον Μπογκντάνοβιτς, έφερε στο Μιλγουόκι τον Πι Τζέι Τάκερ. Και είναι μάλλον τυφλός όποιος δεν αντιλαμβάνεται την αξία αυτής της κίνησης.

Από την αρχή της φετινής περιόδου, είχα την αίσθηση ότι οι Μπακς υστερούσαν (και υστερούν) σε σκληράδα, ενώ παρουσίαζαν έλλειμμα πείρας και know-how στο εφεδρικό σχήμα τους.

Όταν μιλάμε για πλέι-οφ, η απόσταση από τους Ουές Μάθιους, Τζορτζ Χιλ, Κάιλ Κόρβερ, Ρόμπιν Λόπεζ, Μάρβιν Ουίλιαμς (ακόμα και Νίκολα Μίροτιτς) μέχρι τους Μπόμπι Πόρτις, Πατ Κόνατον, Μπριν Φορμπς, Θανάση Αντετοκούνμπο είναι πολύ μεγάλη.

Ο Φώτης Κατσικάρης μου έλεγε πρόσφατα κάτι πολύ ενδιαφέρον, απόσταγμα της θητείας του στους Γιούτα Τζαζ: «Τη διαφορά, στο ΝΒΑ, την κάνουν ο 6ος, ο 7ος και ο 8ος παίκτης κάθε ομάδας». Κλάψε με μάνα κλάψε με, δηλαδή.

Οι Μπακς κατάλαβαν το πρόβλημα και αγόρασαν έναν από τους πολυτιμότερους ρολίστες της άμυνας, της ρακέτας και του τριπόντου. Ο 36χρονος Τάκερ, που στους Ρόκετς έπαιζε σέντερ με μπόι σκάρτα 2 μέτρα, φέρνει μαζί του και ένα άλλο πλεονέκτημα ανεκτίμητης αξίας: μπορεί να ξεκουράζει τον Γιάννη.

Στρατολογήθηκε επίσης ο Τζεφ Τιγκ, που δεν είναι στο καλύτερο φεγγάρι της καριέρας του, ούτε ταιριάζει ιδιαίτερα με το αγωνιστικό στυλ της ομάδας, αλλά δεν παύει να είναι ένας έμπειρος γκαρντ που πριν από 6 χρόνια έγινε Ολ-Σταρ υπό την καθοδήγηση του Μάικ Μπούντενχολζερ.

Ο πάγκος των Μπακς δεν έχει πρωτοκλασάτους, αλλά είναι πλέον πιο γεμάτος από ότι στο ξεκίνημα της περιόδου.

Βεβαίως, το οικοδόμημα παραμένει ευάλωτο, ιδίως αν τραυματιστεί κάποιος από τους Big-3 της ομάδας. Ωστόσο, η πεντάδα που θα τραβήξει το κουπί μοιάζει βελτιωμένη σε σχέση με πέρυσι.

Ο Τζρου Χόλιντεϊ (που ευτυχώς ανανέωσε το συμβόλαιό του) είναι έτη φωτός μπροστά από τον Μπλέντσο, σε όλους σχεδόν τους τομείς του παιχνιδιού. Ο υποτιμημένος Μίντλετον κάνει σωστά όλες τις δουλειές και αναλαμβάνει τα κρίσιμα σουτ όταν ο τρόμος της ελεύθερης βολής παραμερίζει τον Γιάννη σε δεύτερο πλάνο.

Ο Μπρουκ Λόπεζ δεν μπορεί πια να πρωταγωνιστήσει, αλλά είναι ικανότατος σε 2-3 στοιχεία που δίνουν στους Μπακς διαφορετική διάσταση. Ποιος άλλος έχει σέντερ ικανό να βάλει 5 τρίποντα και να μοιράσει άλλες τόσες τάπες στο ίδιο ματς;

Τέλος, ή μάλλον …αρχή, ο Γιάννης παίζει το ωριμότερο μπάσκετ της ζωής του. Κάθε μέρα που περνάει, γίνεται και καλύτερος, αλλά και πιο σίγουρος για τον εαυτό του. Όταν παύει να εκβιάζει το τρίποντο, ή όταν το βάζει τέλος πάντων, είναι να τον πιεις στο ποτήρι.

Νομίζω ότι το κλειδί για την απόδοση και την αποτελεσματικότητά του Γιάννη είναι να ποντάρει περισσότερο σε όσα ξέρει να κάνει καλά και να αφήνει το παιχνίδι να έρχεται φυσιολογικά στα χέρια του, χωρίς να φοράει τον άβολο μανδύα του εκδικητή.

Ελπίζω ότι η βελτίωση των ποσοστών του από τη γραμμή δεν είναι ευκαιριακή, αλλά μόνιμη. Το πειραγμένο από τους αντιπάλους μυαλό είναι ο χειρότερος σύμβουλος.   

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

* Το δίλημμα ενός Σούπερμαν

 

* Γιάννης: “Ο περυσινός αποκλεισμός μας δίνει κίνητρο”

 

* Μπάρκλει: “Οι Μπακς θα κατακτήσουν την Ανατολή”

 

* Θανάσης; Απών. Κώστας; Απών. Ιωάννης; Σκάσε και σκάβε!